Hm. Ik heb zojuist op Twitter/LinkedIn aan 1695 mensen beloofd dat ik een blogdagboek ga bijhouden, dus nu moet ik ook maar gelijk aan de bak. Hoe zal ik dit eens aanpakken? Ik heb op zich genoeg te vertellen over mijn werkzaamheden, maar tegelijkertijd heel weinig tijd om blogs te posten. Ik ga denk ik af en toe stof van een paar dagen plaatsen. Of korte updates als ik onderweg ben naar afspraken, vanaf mijn telefoon, net als twitteren eigenlijk. We zien wel, het wordt vast wel wat.
Waarom ik dit doe? Omdat het aardig is om te laten zien hoe het leven van een wetenschapper eruit ziet. Er is namelijk heel veel dynamiek in dat leven. Wetenschappers leven bij uitstek op het grensvlak van grote passie en grote frustratie. Het hele spectrum van genialiteit naar gekte wordt zo’n beetje bewandeld. Carrièreperspectieven zijn voor de meesten van hen teleurstellend (tweederde moet na jarenlang buffelen alsnog de wetenschap verlaten) en het huidige financieringsklimaat is ronduit belabberd te noemen. Concurrentie is moordend, de meesten van ons gaan de Nobelprijs echt niet halen. Dus: waar doen we het dan allemaal voor? Dat is wel een interessante vraag denk ik.
Ik bevind me in de gelukkige positie dat ik de wetenschap (in mijn geval de hersenwetenschap) vanuit hele verschillende perspectieven kan bekijken. Ik ben hoogleraar aan de universiteit en zie in die hoedanigheid iedere dag nieuwe en spannende resultaten uit mijn lab komen. Over die resultaten geef ik les, ik reis over de wereld om over mijn ideeën te discussiëren met collega-wetenschappers en werk veel met jonge onderzoekers die ik begeleid naar hun masterstitel of doctoraat. Ik ben ook hoofd van de afdeling Anatomie & Neurowetenschappen van VUmc en in die rol krijg ik veel mee van het bestuur van een academisch medisch centrum. Dat is ontzettend interessant. Als voorzitter van De Jonge Akademie van de Koninklijke Akademie van de Wetenschappen (KNAW) bemoei ik me actief met het wetenschapsbeleid op landelijk niveau en ik zit met enige regelmaat met mijn collega’s van De Jonge Akademie in Den Haag om met bewindslieden en lobbyisten te praten over de wetenschap die wij ons wensen. Zowel De Jonge Akademie als stichting Brein in Beeld, die ik in 2010 met twee collega’s oprichtte, maken zich sterk voor goede wetenschapscommunicatie. Je moet kunnen laten zien wat je doet, en waarom. Dat maakt je als wetenschapper sterker, maar geeft ook transparantie ten aanzien van het proces wetenschap zelf. Wetenschappelijke resultaten zijn geen ultieme waarheden. Het zijn punten op een lijn. Meestal gaat de lijn ergens heen. En soms eindigt de lijn in het niets. Veel mensen vinden het moeilijk om te begrijpen wat wetenschap nou precies is of doet. Misschien dat dit dagboekje daarbij helpt. In ieder geval zal het hopelijk duidelijk maken hoe ik als onderzoeker tegen wetenschap aankijk. Dat hoeft in geen enkel opzicht maatgevend te zijn (zie noot hieronder). Maar het is de visie van één man, die misschien leidt tot het delen van de visies van anderen. Dat zou mooi zijn.
Zo start dan dit projectje. Oh ja: ik zal soms in het Engels schrijven. Dat doe ik omdat sommige onderwerpen zich lenen voor een breder publiek dan alleen het Nederlandse. Er staat een vertaalfunctie bovenaan de blog als het goed is, gebruik deze indien nodig. Mocht je vragen hebben, of inzichten, ideeën, commentaren, reageer gerust! Regel is: constructieve reacties worden geplaatst, niet-constructieve niet. Simple enough. Dat was hem voor vandaag, tot snel!